2008-11-16 14:32:46

Felieton: Sir Maciej

Każdy ma swoją prywatną Wisłę marzeń, która zazwyczaj do złudzenia przypomina jednego z zagranicznych gigantów. Często nasze prywante Wisły marzeń pokrywają się i wtedy mamy do czynienia z ogólnokibicowską Wisłą marzeń.

Kiedy rewelacją okazał się kupiony za grosze z IV ligi Kuba Błaszczykowski, marzyło się o Wiśle - Ajaksie kolekcjonującej, szlifującej młode diamenty i sprzedającej je potem za gigantyczne pieniądze. Kiedy trenerem zostawał Dan Petrescu, marzyło się o Wiśle - Chelsea: "sexy football" pełen walki i na zero z tyłu. Wcześniej jednak mieliśmy okres marzeń o krakowskim Realu, kiedy to Wisła skupywała wszystkich najlepszych piłkarzy polskiej ligi.

Przyjście Macieja Skorży dało początek marzeniom o Wiśle - Liverpoolu. Wszak to Rafa Benitez jest idolem pana Macieja (do spółki z Pawłem Janasem, ale nie odmawiajmy trenerowi prawa do oryginalności). Zaczęło się mówić o większej dyscyplinie taktycznej, o szeroko zakrojonej rotacji w składzie, o zmianie ustawienia na 4-5-1 i... okazuje się, że większość owych analogii zostało wprowadzonych w życie. Ale to jeszcze nie jest nasza Wisła marzeń, prawda?
Proponuję zatem wyobrazić sobie Wisłę - Manchester. Maciej Skorża w roli niezatapialnego, konsekwentnego, uwielbianego szkoleniowca i grający ze sobą od lat piłkarze. Świetni piłkarze.

Skorża nie bez przyczyny wytrwał tak długo u kapryśnego przecież Bogusława Cupiała. Albo go nadprezes w wyjątkowy sposób polubił albo po prostu się sprawdził, zdobył przecież Mistrzostwo Polski z 8. drużyną wcześniejszego sezonu. I sprawdza się nadal, wyciska z osłabianej regularnie drużyny, co się da. Nie boi się zmian w składzie, potrafi reagować na to, co dzieje się na boisku. Jest inteligentnym, otwartym na nowinki gościem. A że runda gorsza? Że mecze średnie co niektóre? Że z Lechem? Że z Legią? Że z Tottenhamem? Nie przykładajmy do trenerów popularnego twierdzenia "jesteś tak dobry, jak twój ostatni mecz".

Jeżeli Skorża już udowodnił, że jest dobrym trenerem, to znaczy, że jest dobrym trenerem. Jeżeli jest dobrym trenerem, to nie ma potrzeby go zmieniać. Brzmi jak łopatologia, ale ze świecą w ręku szukać w Europie zarządów, które wychodzą z takiego założenia. Dlatego właśnie możemy traktować ManU jako sztandarowy przypadek - sir Alex może mieć nawet dwa słabe sezony pod rząd. Wszyscy wiedzą, że ma głowę na karku, a gorsze wyniki to po prostu "korekta" (choć dzisiaj wszystkie giełdowe porównania wydają się odrobinę nietrafione).

Ze świetnymi piłkarzami nieco gorzej. Z takimi, którzy potrafiliby stworzyć kręgosłup na całe lata (pytanie, czy w warunkach polskiej ligii jest coś takiego w ogóle możliwe, czy pomachanie prezesom dwoma milionami euro przed nosem nie jest czymś, co jeszcze przez długi czas będzie zamykać takie rozważania...). W tej chwili świetnych piłkarzy mamy... jednego, w porywach dwóch, trzech. Paweł Brożek, kiedy objeżdżał na Camp Nou jednego z obrońców Barcelony, przekonał mnie do siebie ostatecznie. Długo mówiliśmy o nim jako o kolejnym niespełnionym talencie itp. Pal licho, że potrafi nadal przestrzelić w świetnej sytuacji - i tak jest prawdziwą podporą dzisiejszej Wisły. Pamiętam, jak greccy dziennikarze po pierwszym meczu z Panathinakosem pisali o nim "turbopiłkarz". Piekielnie szybki był zawsze, ale od momentu kiedy Skorża przejął Wisłę - zaczął myśleć i zaczął strzelać jak najęty. Jak by to ujął obecny trener Górnika Zabrze - Brożek daje nam satysfakcję. Wreszcie.

Pisanie wiślackich felietonów albo się zaczyna od Cupiała, albo na Cupiale kończy. Ciekawe jaka jest jego Wisła marzeń?

autor: mim